изобличать

несов.

1.
см. изобличить
2.
кого-чтокүрсәтеп тору, күрсәтү; ачу
- произношение изобличает в нём иностранца — аның сөйләме чит ил кешесе икәнен күрсәтә
- всё в этом ребёнке изобличало артиста — бу балада бар нәрсә аның артист буласын күрсәтеп тора иде