наместник

существительноеРусско-татарский словарь, 2018
м.
  1. 1.
    ист.наместник (борынгы Русьта җирле идарә башлыгы)
  2. 2.
    наместник (ХVIII гасырда бер яки берничә губерна башлыгы)
  3. 3.
    наместник (ХIХ–ХХ гасырларда Россиядә кырый өлкәләрдәге – Кавказда, Польшада – башлык)
    • наместник губернатора — губернатор наместнигы