обречённый

  1. 1.
    прич.от обречь
  2. 2.
    прил.бетүгә (һәлакәткә) дучар булган
    • обречённый человек — һәлакәткә дучар булган кеше
    • обречённый на смерть — һәлакәткә дучар булган