удовлетворённый

1.
прич.от удовлетворить
- удовлетворённое кем-л. желание — кемдер тарафыннан канәгатьләндерелгән теләк
- удовлетворённое самолюбие — канәгатьләнгән мин-минлек
2.
прил.канәгать, канәгатьләнгән, канәгатьле, күңеле хушланган, күңеле булган
- удовлетворённый вид — канәгать кыяфәт
- удовлетворённый взгляд — канәгать күз карашы