белем
существительноеТатарско-русский словарь, 2007
Парадигма
| падеж | ед. ч. | мн. ч. |
| Им. | белем | белемнәр |
| Прит. | белемнең | белемнәрнең |
| Д. | белемгә | белемнәргә |
| В. | белемне | белемнәрне |
| М. | белемдә | белемнәрдә |
| Исх. | белемнән | белемнәрдән |
| Принадлежность | ||
| лицо | ед. ч. | мн. ч. |
| 1-е | белемем | белемебез |
| 2-е | белемең | белемегез |
| 3-е | белеме | белемнәре |
- 1.
- 2.образование, образованность
- белем алу — получать образование, обучаться, учиться
- белем бирү — давать образование, обучать
- 3.