әмир

существительноеТатарско-русский словарь, 2007

Парадигма

падеж	ед. ч.	мн. ч.
Им.	әмир	әмирләр
Прит.	әмирнең	әмирләрнең
Д.	әмиргә	әмирләргә
В.	әмирне	әмирләрне
М.	әмирдә	әмирләрдә
Исх.	әмирдән	әмирләрдән

	Принадлежность
лицо	ед. ч.	мн. ч.
1-е	әмирем	әмиребез
2-е	әмирең	әмирегез
3-е	әмире	әмирләре

ист.

1.
повелитель, правитель
2.
эмир, князь
- Бохара әмире — эмир бухарский