обидеть

сов.кого

1.
(причинить обиду)үпкәләтү, рәнҗетү, кыерсыту, хәтер калдыру
- обидеть косым взглядом — кырын караш белән рәнҗетү
2.
разг.мәхрүм итү, өлешсез калдыру, кимсетү
- природа не обидела его талантом — табигать аны таланттан мәхрүм итмәгән