расправиться

I
сов.
тураю, төзәю, тигезләнү, язылу
  • складки расправились — сырлар тигезләнде
  • морщины на лбу расправились — маңгайдагы җыерчыклар тигезләнде
II
сов.
  1. 1.
    с кем-чемүч алу, җәзага тарту, җәза бирү, исәп-хисапны өзү; эшне бетерү, эшне өзү
    • жестоко расправиться — рәхимсез үч алу
  2. 2.
    перен.разг.[эшне] бетерү (төгәлләү)
    • расправиться с деньгами — акчаны бетерү
    • расправиться с арбузом — карбызны ашап бетерү