золым
существительноеТатарско-русский словарь, 2007
Парадигма
| падеж | ед. ч. | мн. ч. |
| Им. | золым | золымнар |
| Прит. | золымның | золымнарның |
| Д. | золымга | золымнарга |
| В. | золымны | золымнарны |
| М. | золымда | золымнарда |
| Исх. | золымнан | золымнардан |
| Принадлежность | ||
| лицо | ед. ч. | мн. ч. |
| 1-е | золымым | золымыбыз |
| 2-е | золымың | золымыгыз |
| 3-е | золымы | золымнары |
насилие; иго; гнёт, тирания, деспотизм
- золым илә башкарылган эш — дело, которое совершалось путём насилия
Устойчивые сочетания
- золым итү (кылу) — угнетать, притеснять; тиранить, мучить кого-л.
- халыкны золым кылу — тиранить народ
- золым күрү (кичерү) — терпеть гнёт, насилие, быть угнетаемым, эксплуатируемым; переносить страдания (муки)