наплыть
сов.
- 1.на кого-что[йөзеп барганда] бәрелү, [йөзеп килгәндә] бәрелү; барып (килеп) керү
- наплыть в камыши — йөзгәндә, камышлар эченә килеп керү
- наплыть на камень — [йөзеп барганда] ташка бәрелү
- 2.
- 3.перен.(о туче, облаке и т. п.)каплау
- наплыли чёрные тучи — кара болытлар каплады
- облако наплыло на солнце — ак болыт кояшны каплады
- 4.