наплыть

сов.

1.
на кого-что[йөзеп барганда] бәрелү, [йөзеп килгәндә] бәрелү; барып (килеп) керү
- наплыть в камыши — йөзгәндә, камышлар эченә килеп керү
- наплыть на камень — [йөзеп барганда] ташка бәрелү
2.
[бик күп] агып килеп җыелу, утыру
- наплыл мусор — чүп агып килеп җыелган
- наплыло много тины — бик күп ләм утырган
3.
перен.(о туче, облаке и т. п.)каплау
- наплыли чёрные тучи — кара болытлар каплады
- облако наплыло на солнце — ак болыт кояшны каплады
4.
перен.(чувство, мысли)төшү, яңару, яулап алу
- наплыли воспоминания — хатирәләр яңарды