обрушить

сов.что
  1. 1.
    (развалить)җимереп (ишеп, ватып) төшерү
    • обрушить стену здания — бинаның диварын ишеп төшерү
  2. 2.
    перен.на кого-что(с силой направить)яудыру, ташлау
    • обрушить обвинения — гаепләүләр ташлау
    • обрушить угрозы — янаулар яудыру
I
сов.
  1. 1.
  2. 2.
    яудыру, ташлау
    • обрушить угрозы — янаулар яудыру
    • обрушить проклятья — каргышлар яудыру
II
сов.см. рушить II