заман
существительноеТатарско-русский словарь, 2007
Парадигма
| падеж | ед. ч. | мн. ч. |
| Им. | заман | заманнар |
| Прит. | заманның | заманнарның |
| Д. | заманга | заманнарга |
| В. | заманны | заманнарны |
| М. | заманда | заманнарда |
| Исх. | заманнан | заманнардан |
| Принадлежность | ||
| лицо | ед. ч. | мн. ч. |
| 1-е | заманым | заманыбыз |
| 2-е | заманың | заманыгыз |
| 3-е | заманы | заманнары |
- 1.
- 2.см. замана
- заманга аваздаш (аһәңдәш) — созвучный времени
- заман таләбе — требование времени; дух времени
- 3.
- 4.
- 5.
- а)во времена ханов
- б)перен.при царе Горохе; когда-то в далёком прошлом
- в ф. местно-вр.заманында — при (когда был жив кто-то)
- Пётр I заманында — при Петре I
- хан заманында
- а)
Устойчивые сочетания
- заман ахыры — рел.конец мира (света), светопреставление