поникнуть

сов.
  1. 1.
    (түбән) иелү, бөгелү, сыгылу, иелеп (сыгылып) төшү; егылу; салындыру
    • поникнуть головой — башны салындыру
  2. 2.
    перен.кәеф китү, күңел төшү, күңелсезләнеп китү, күңелсезлеккә бирелү
    • ребёнок в отсутствие родителей совсем поник — әти-әниләре юкта бала бөтенләй күңелсезләнеп китте