уставиться

сов.
  1. 1.
    урнашып бетү, сыеп бетү
    • стол с трудом уставился в угол — өстәл авырлык белән почмакка кереп утырды
    • книги уставились на полке — китаплар киштәгә сыеп бетте
  2. 2.
    тулу, тулып бетү; с
    • тол уставился разными блюдами — өстәл төрле ашамлыклар белән тулды
    • поле уставилось скирдами — басу эскертләр белән тулды
  3. 3.
    на кого-чтов кого-чторазг.күз төбәү, текәлеп карау, карап кату
    • что ты на меня уставился? — нәрсә син миңа карап каттың?