угодить

сов.

1.
кому-чемуна кого-чтоканәгатьләндерү, күңелен табу, ярау
- ему трудно угодить — аңа яравы авыр
- всем (на всех) не угодишь — бар кешегә дә ярый алмассың
2.
во чторазг.[өстенә] туры килү, барып чыгу, басу, төшү, эләгү
- угодить под колёса — тәгәрмәч астына эләгү
- лиса угодила в капкан — төлке капкынга эләккән
3.
в кого-чтокому во чторазг.[атып] тидерү, [атып] туры китерү, [сугып] тидерү, тию
- угодить в прохожего — үтеп баручыга тидерү
- угодить камнем в окно — таш атып тәрәзәгә тидерү